De arte 'mentula' recte scribendi

A nonnullis iam saeculis Poloni omnino surdi sunt ad differentiam in pronuntiando sonos 'h' (olim sonorum, hodie insonorum) et 'ch' (semper insonorum). Qua re fit ut permulti nostrates nesciant quomodo Polonice nomen 'mentula' scribendum sit – utrum huj an fortasse chuj, nam pronutiatio amborum eadem est ac desunt huius nominis spurcissimi exempla in litteris maiorum servata.

De hac re cantatrix praeclara odei Varsoviensis, mulier iam provecta aetate, rogata, utrum sciliet malit mentulam cum 'ch' aut cum 'h', respondit:

- Cum 'ch'.

Hoc responsum mihi valde placuit, nam philologice 'ch' in hac voce re vera adhiberi debet (quod scimus e.g. investigando rationes scribendi id nomen pan-Slavicum in aliis linguis Slavicis, quae adhuc alteram pronuntiationem 'ch' et alteram 'h' observant). Sed cantatrix omnino alia quam ego ratione ducebatur ad scripturam cum 'ch' praeferendam. Rogata, cur ita sibi voluisset, respondit:

- Nam cum 'ch' mentula longior est.  

Finis coronat opus (apud sinologos)

J., iam plus quam decem annos mortuus sinologus praeclarus, qui a multis rerum Sinicarum peritorum putabatur maximus in toto orbe terrarum peritus artis logicae philosophorum veterum Sinensium, auctor permultorum librorum ac symbolarum scientificarum, dixit olim, iam in fine vitae, ad collegam sui (me clam auscultante):

- At ego, mi collega, suspicor Sinenses ab alia quadam simia orginem trahere...

Alter sinologus, S., professor universitarius, me, tunc iuvenem studentem, Pecchini suadere conatus est ad... quam multas fututiones puellarum Sericarum, nam, cum ipse uxorem Sinensem haberet, putabat mulieres Sericas *physicaliter* non posse frui orgasmo.

Tertius professor sinologiae, M., nunc iam sicut J. mortuus, promotor thesis meae magistralis (quam numquam ad finem perfeci), aperte Sinenses oderat. De hac re rogatus, respondere solebat:

- Num microbiologus amare exspectatur bacteria quae investigat?

Hic quoque notus est acroasi in Universitate Studiorum Caroliniana (Pragae) habita, cui titulus: De praestantia cochlearis Europaei super cochlear Sericum.

Similia habeo et de philologis nostris classicis, sed... de his fortasse alio quodam tempore.

De papa minime paedicando

Adesse distichon cloaco-Polonicum, imitans alliterativos versus abecedarios Medii Aevi:

W Pizie stoi krzywa wieża / wara w dupę rżnąć papieża!

Quod distichon amicus meus Nicolaus ante circiter undecim abhinc annos reddidit Latine plus minusve ita:

Pisis turrim aestimamus / papam numquam paedicamus.

Et voluit divulgare distichon – ambabus in linguis – in pagina interretiali Circuli Latini Varsoviensis. De versione Latina nulla erat difficultas, sed versio Polona, hem... Erat tunc tempus appropinquantis finis vitae debilissimi papae (hodie beati et mox videlicet sancti catholicorum) Iohannis Pauli II, qui magis apud Polonos valebat quam Deus Pater ipse cum sui Filio (ne dicam de Spiritu Sancto, qui nulla auctoritate apud concives meos gaudet). Ut moderator Circuli, divulgationi distichi recusavi et Nicolao, hoc facto subirato, dixi nos non posse talia divulgare propter verisimilem vehementem reactionem internautarum atque, fortasse, vocationem in ius ob dedecus ecclesiae. Tunc Nicolaus:

- Nos in ius vocandos? Cur, mehercle?

- Propter mentionem paedicationis papae...

- Sed nos minime ad paedicationem papae aliquem adhortamur! Econtra: declaramus nos id numquam facturos, etiam si opportunitas huic rei adfuerit!

De sculpturis hominum capite carentium

Margarita Araucana [nomen consulto mutavi, ne illa – si casu Latine sciat – me in ius vocet; re vera habet nomen gentile originis Tartaricae] est mulier-artifex Polona, nota in toto fere orbe terrarum ob sculpturas hominum capite privatorum (quorum, quasi cadaverum sine capitibus ambulantium, exhibitio habebatur inter allia et in hortis publicis Central Park Neoeboraci). Multi dominam M. A. laudant, sed nemo, puto, rogat cur sculpturae eius capitibus careant. At ego (fortasse) responsionem ad hoc rogatum scio.

Conveni enim ante nonnullos annos Vladislaum M., nunc 85 annorum senem, olim autem diurnarium, curatorem musaeorum necnon dissignatorem pellicularum, qui tamen inter amicos notus imprimis est... libidine permagna, qua ductus sescentas mulieres possidebat aut saltem possidere conatus est. In harum numero erat O., hodie satis clara in patria mea histrix, quae tamen ante triginta abhinc annos, cum Vladislaum M. convenit, discipula erat scholae theatralis, nemini nota. Vladislaus autem noster tunc negotio fungebatur directoris musaei artium in urbe Siedlce Poloniae orientalis. Qui puellam hanc in suum musaeum invitavit et ibi, vespertino tempore, postquam porta musaei visitatoribus clausa erat, ludum Venereum cum O., puella minime id recusante, in ipsis aedibus musaei agere coepit. Timentes autem inopinatam visitationem alicuius operariorum, in cellam descenderunt. Hic casu multae sculpturae Araucanae, tunc adhuc capitibus praeditae, iacebant tegumentis involutae, nam mox monstrandae erant in eodem musaeo. Nescientes ubi ipsi iacerent, Vladislaus et O. super sculpturas Araucanas corpora sua posuerunt, ut Venerem ibi vehementer colerent. Eodem actu tamen nonnullas sculpturas destruxerunt, capita scilicet iis avellendo. Deinde, fame corporali amborum placata, magnopere scandalum timebant, ergo... capita avulsa clam abscondiderunt. Ita post nonnullos dies, tempore exhibitionis, sculpturae, nemine prater Vladislaum et O. id sciente, detruncatae, id est sine capitibus, palam monstrabantur, omnibus visitatoribus putantibus... eas capitibus privatas esse voluntate ipsius artificis.

Talis erat origo sculpturarum Araucanarum capite privatarum. Aut saltem ita narrat Vladislaus M., "Casanova" temporis nostri. 

De comptu capillorum pubicorum, utrum radendi sint an non

Tempore cenae apud navarchum* A. (quocum mense Maio in litore Gallico prope Massiliam una nave velifera navigabamus), quinquagesimum vitae sui annum finitum modo celebrantem, subito me appropinquavit amica Eva, satis iam ebria, rogans:

- Dic, quomodo "castorem" meum componam?

Obstupui. "Castor" enim est - more Americanorum, qui linguam nostram vulgarem intravit - nomen capillorum pubicorum mulierum. Quid tamen mihi ad pudenda Evae, amicae, quacum numquam Venerem una colebamus? Interdum secreta sua ante me detegit, interdum consilium in re quadam petit, sed.... nihil porro.

Mox intellexi hoc tempore quoque de consilio agere. Aliquantulum audacter, gratia alcoholis, consulere me Eva voluit, quomodo capillos pubicos componeret, nam proxima septimana petitura est quasdam Insulas Carribicas, ubi conveniet amasionem sui, negotiatorem Californiensem, quem semel per annum tantum videt (ambo enim familias suas habent, neque multum temporis ad "nugas amatorias" exercendas). A marito omnino neglecta nemini per totius anni spatium pudenda sua monstrat, neque valde curat ipsa de comptu capillorum pubicorum.

- Dic, qualis "castor" nunc viris maxime placeat? Quomodo componatus?

Ipse nesciens quid suaderem, auxilium apud nonnullos iuveniores compotitores rogavi. Mox habui picturam harum rerum ita ab his explanatam:

- omnes puellae et mulieres Americanae aream pubicam radunt

- puellae Polonae maxima ex parte aream pubicam radunt, mulieres autem nostrae provectioris aetatis eos irrasos relinquunt

- nonnullae puellae (imprimis Gallicae) spiritu rebellatorio praeditae capillos inferiores comptu Irocesiano tractant, tenuem scilicet lineam capillorum in medio gremio relinquentes.

Consilium dedi Evae morem Irocesianum – quasi neutralem - sequi, nam:

1/amator eius est Americanus, sed...

2/ipsa est Polona, non iam valde iuvenis, atque...

3/adest ei aliquid spiritus rebellatorii, praecipue cum ebria sit, ergo saepe.

Animo agitato exspectabo reditum Evae in patriam.
* fortasse rectius: praefectum navis, capitaneum

De homine niveo, qui cenae deerat

Adalbertus, diurnarius, qui et ipse montes altissimos mundi ascendit et (saepius) de disciplina alpinistica pro ephemeridibus scribit, modo e Nepalia revertit, ubi cacumina nonnulla Himalaiorum pervasus erat, vestigia sequens duorum Polonorum, qui praeterito anno mortem in horum montium praeruptis sibi inopinato invenerunt. Nudius tertius cum aliis amicis cenae aderamus, ubi Adalbertus multa scite narrabat de Himalaiis montibus [est quoque nomen graeco-latinum Mons Ima(v)us, sed mihi non placet], de hominibus scilicet in montes ascendendo mortuis, de rebus technicis ad disciplinam alpinisticam spectantibus etc. Nihil tamen dixit de re mihi maximi momenti, id est homine niveo*, nomine Tibetanico yeti noto. Utrum viderint eum Adalbertus aliive ascensores an non viderint. Nihilominus "aura" cenae tam sollemnis erat, ne ausus sim de hac re rogare.

* Nescio utrum nomen 'homo niveus' ad yeti denotandum optimum sit, nam eodem nomine interdum nuncupantur "idola" e nive a pueris structa. 

De Hitleris triumpho post mortem

In patria mea ultimos duos tresve annos cornucopiam habemus periodicorum de rebus gestibus tractantium. Agitur imprimis de actis hebdomadalibus (generalibus), quae insuper semel in mense editionem specialem lectoribus praebent ad disciplinam historicam spectantem.

Noctu sancti Silvestris (i.e. festo Novi Anni) apud amicos conveni editorem unius horum periodicorum. Rogavi nonne nimia esset copia eorum et quomodo de lectoribus sibi alliciendis pugnarent. Assensus est mecum de nimio periodicorum numero. At de lectore expugnando dixit:

- Nihil tantopore lectores allicit ut themata alterius belli mundani, praesertim res ad exercitum Germanorum pertinentes. Per varias ergo ambages conamur ut photographema aut imaginem faciei Hitleris in involucro (prima pagina) ponamus – tunc certi sumus lectores sescentos eo mense nobis fore.