Superstitiones ad examen maturitatis spectantes (et nonnullae aliae)

His diebus in patria mea pueri puellaeque duodeviginti annos nati examen maturitatis subeunt. Quod est fortasse tempus maximi momenti in vita iuvenum.

Superstitio docet ad examen hoc superandum necesse est habeas crines capitis saltem centum dies longos (i.e. spatio 100 praeteritorum dierum intonsos), at, si mulier es, induas die ipso examinis subligar rubricolore. Aliter di tibi minime prosperi erunt.

Hic mos in memoriam vocat alium, inter collegas meas maiores natu olim saltem valens: ad primum cum puella nova conventum ire debes in subligari hesterno (ergo paululum iam sordido) et sine cummibus praeservativis (=condomiis), aliter nullo modo, eodem saltem die, fututione frueris.

Ubi tramina non sistunt

Mense Martio huius anni bis (diebus scilicet 16. et 22.) evenit, ut tramen vectorium societatis Gallicae SNCF non steterit - ut secundum horarium deberet - in statione ferriviaria urbis Yvetot Normannorum (communitas circeter undecim milia incolarum), licet adessent ibi peregrinatores et descendere et ascedere hoc tramen cupientes. Nemo scit huius rei causam ac locutor SNCF dixit tantum de 'errore humano'. Diurnarii ephemeridis cavillatoriae "Anas vinculata" ("Le canard enchainé") putant huius calamitatis ream esse... ipsam stationem ferriviariam urbis Yvetot, nam omnino talis illa est ut sescentes aliae stationes in tota Francogallia, aedem eius scilicet nihil in se extraordinarii portare, ergo a gubernatore traminis facile neglecta esse potuerit. 

Colores fallaces

17 Galli fautores pedifolii apprehensi sunt in quadam urbe Indonesiae a vigilibus publicis quod vias huius urbis percurrebant manu tenentes vexilla Francogalliae (colore sc. caeruleo-albo-rubro). Casu simillimo vexillo utuntur rebellatores petentes sui iuris statum insularum Malucarum Meridionalium (quae insulae hodie pars Indonesiae sunt, annis autem 1950-52 a Batavis statu independente donati sunt).

Histrio casu factus

Praeclarus histrio US-Americanus Antonius (Anthony) Quinn – mortuus a. 2001 aetate 86 annorum ac notus inter alia pelliculis "Graecus Zorba" et "Laurentius Arabs" – ut puer bene artem pingendi ac sculpendi exercebat et postea apud Franciscum (Frank) Lloyd Wright architecturae studebat. Cui disciplinae se omnino daturum putabat. A magistro tamen suo iussus est nonnullis lectionibus histrioniae adesse, ut impedimentum quoddam loquendi, quo laborabat, expugnaret. Quinn impedimentum superavit, sed simul histrioniam colere coepit atque ob hunc novum amorem architecturam in fine neglexit. 

Arbiter elegantiarum Justin Bieber

Mulierculis tam gratus undeviginti annos natus cantator Canadianus Justin Bieber, postquam Amstelodamiae musaeum Annae Frank dicatum visitaverat, in libro memoriali huius musaei inscriptionem sua manu scriptam reliquit: "Anna Frank puella erat bona. Spero eam, si hodie viveret, fautricem meam esse".

Avem sacram cadavera comedere non decet

Insigne Polonorum monstrat aquilam albam. Inter ornithologos contenditur quod genus aquilarum esse re vera avem sanctissimam nostratum: in aemulatione manent novem genera, sed maxima pars peritorum putant Haliaeetum albicillam  alitem huius honoris maxime dignum.

Diurnarius atque amicus meus Adam Wajrak, qui de animalibus in actis diurnis "Gazeta Wyborcza" cotidie fere narrat, de isto haliaeeto nuper loquens dixit eum esse necrophagum, qui scilicet cadaveribus (reptilium, murum etc.) vescitur. Propter hanc opinionem quispiam patriota Polonus amicum hunc meum in ius vocare conatus est, propter... laesam maiestatem civitatis. 

Salutationes postnauticae sive de superstitione Insularum Accipitrinarum

Salvete, lectores benevolentes, atque ignoscite mihi tam diu tacuisse. Spatio enim praeteritae septimanae per undas Maris Nostri vagabar, nave scilicet velifera cum septem nautis vectus iuxta oras Provinciae (Provence) Gallorum. Quod erat primum in vita mea iter marinum, antea enim tantum in lacubus usu ventorum ludebam.

Nihil vero incredibile aut inauditum habeo ut vobis narram: nullas bestias marinas praeter tres delphinos super undas saltantes vidi at foedissima bestia a me hoc tempore spectata erat permagnus portus petrochemicus ad aestuarium Rhodani situs. Ceterum, vix ullam voluptatem maiorem mente concipere nunc possum praeter artem navem velo instructam regendi per undas altitudine plus minusve duorum metrorum.

Maxime autem inexspectatum tempore itineris phaenomenon erat... inscientia linguae Anglicae inter Gallos/Provinciales, etiam inter magistratus portuum, quo venire solent multae naves internationales – coacti sumus, capitaneus scilicet et ego, gallinacea (=mala) nostra lingua Gallica uti ut hos portus ad pernoctandum intraremus. Aliter, culina Gallica iuste – puto – ut optima in Europa aestimatur (licet, ut audio, his proxime praeteritis annis in Hispanica culina aemulatricem sibi parem invenerit); omnia enim quae comedi – caro, maris fructus et dulcia – optime sapiebant.

Sine accessu interreti his omnibus diebus mansi, at consolationem mihi inveni auscultans fabulas marinas sodalium, qui omnes, praeter unam puellulam et me, erant vero – ut dicimus in lingua mea materna – 'lupi marini' (i.e. nautae periti). Harum fabularum multas memoria teneo, sed nunc unius tantum mentionem faciam, scilicet fabulae de genere "marini" homicidii uxoris a marito (aut amatricis ab amato), cum scilicet ambo sint nautae et tempore nocturno vigilia in nave teneant, aliis nautis dormientibus. Tunc, ob rixam subitam aut studium iam ante paratum, maritus uxorem de latere navis proicere solet, deinde – tempore aliquo intermisso – ceteros nautas magna voce vocat, tumultum faciens atqoe omnes certiores faciens feminam se, aut casu aut consulto, in undas iacuisse. At noctu in maris undis naufraga ullus nullo modo inveniendus sit; homicida ita impunus evadit. Nautae veteriores mihi dixerunt se de uno aut duobus talibus casibus – qui inter homines sibi notos evenerint – audisse.

Cum de hac re dixi, addam fortasse superstitionem nautarum spectantem ad coniuges/amantes, qui statim postquam arte navigandi potiti sint, navem emunt et ea Europam relinquentes oras Americanas per Oceanum Atlanticum petunt, moratione parva in tertia parte viae facta in Insulis Accipitrinis (Lusitanice: Açores ). Superstitio illa docet eos semper antequam Insulas Accipitrinas appropinquent se ob rixas quasdam matrimoniales separatim victuros declarare. Rebus ita stantibus nautae credunt in Insulis Accipitrinis naves ad emptionem vilissimo pretio dari a coniugibus divortionem petentes. Utrum vera haec superstitio sit, nescio, fieri tamen potest ut vita communis in tam parvo loco (ut est naves) per septimanam aut longius res difficilior se praebere esse potest quam multorum annorum vita domi.