Nuntii breves "Ephemeridis" praeteritae septimanae

Decrevi hic plus minusve septimanatim nuntios breves divulgare, quos cottidie pro "Ephemeride" scribo, nonnullis rebus additis. Ecce prima pars, nuntii scilicet, quos a die 2 Apr. lectoribus preaebebam, modo postquam nuntius tristis mihi allatus erat redactorem Herimannum Novocomensem (Ermanno Pizzotti) moriturum esse (mortuus est duobus diebus postea, 4 Apr.):  

Primum post 58 annos sermones mutuos – occasione Summitatis Pan-Americanae Panamapoli habitae – habuerunt praeses USA Barack Obama necnon dux communisticae Cubae Raoul Castro. Dixerunt se sperare id finem "belli frigidi" inter ambas terras fore. Ultima praeterita vice convenerunt anno 1956, etiam tempore Summitatis Pan-Americanae, praesides Dwight Eisenwhower et Fulgencio Batista – hunc tribus annis postea rebellatores deiecerunt Fidelis Castro.

Iudices Aegyptiaci capite damnaverunt ducem Fraternitatis Musulmanae, Muhammad Badi, necnon 13 sui socios propter instigationem tumultus populi post eversionem anno 2013 regiminis Muhammadi Mursi, quo tumultu nonnulla dena hominum mortui tunc sunt. 36 alii actuosi Fraternitatis usque mortem in carcere manebunt.

Si sanctiones oeconomicae contra Iraniam ablatae sunt, pretium petrolei vilius fiet 15 dolaribus per dolium - aestimat US-Americana Agentura Nuntiorum Energeticorum.

Rumor fert fures ignotos furatos die 3 Apr. ex apotheca Londinensi Hatton Garden Safe Deposit Ltd., ubi omnes fere negotiationes gemmariae huius urbis suas gemmas tenent, gemmata valoris 300 mln USD. Quod si verum sit, fiat maximum furtum omnium temporum.

Ob havariam systematis distributivi in Oris Atlanticis USAe, sine electricitate manent Domus Alba, Capitolium, Ministeria Rerum Externarum necnon Iustitiae. Causam havariae non esse ictum tromocraticum, asseverant magistratus.

Mortua est 116 annorum US-Americana Getrude Weaver, maxima natu omnium hominum mundi, postquam ante septimanam mortua erat Misako Okawa, Japona 117 annos nata. Domina Weaver marito nubit anno 1915; quattuor filios filiasve habuerunt, quorum solus unus filius vivus remanet, vir hodie 93 annorum.

Vitam fere 1.500 profugarum ex Libya Italiam parvis navibus cymbisque petentium servaverunt ultimis diebus agmina custodiae maritimae Italorum.

Irania nolit vicinis suis neque aliis gentibus regionis Proximi Orientis nocere – affirmavit minister rerum exterarum Persarum, Mohammad Zarif, ita commentatus pactum cum sex maxime valentibus in orbe civitatibus (USA, Britannia, Gallia, Russia et Sinae) initialiter contractum de programmate nucleari Iraniae.

Saltem 147 homines necati sunt in ictibus tromocratarum contra campum universitatis urbis Garissa in Kenia. Ictus perfecit, ut ipse nuntiat, grex islamistarum Somalensium Ash-Shabad. Sors 500 hominum, qui loco ictuum quoque aderant, ignoratur. Omnes 147 victimas christianos esse, studentibus musulmanae fidei tromocratas videlicet parsisse.

Rebellatores motus Huthi siitarum pervenerunt in mediam urbem Aden atque adire conantur palatium praesidentis Jemeni, Abd ar-Rab Mansur al-Hadi. Cui auxilia afferre conantur milites Aegyptii necnon Arabia Saudiana.

Inventa est altera capsula nigra aeronavis Airbus A320 societatis aeriae Germanwings, quae ante novem dies collisa est in Alpibus Gallorum. Ceterum nuntiatum est a pathologis in loco calamitatis inventa esse "150 specimina DNA".

De Russicis daemonibus Cassubianorum

Ignotum remanet, cur in pantheo Cassubianorum – gentis parvae Slavicae, quae in Polonis oris Maris Baltici habitat[1] – tribus daemonibus haud parvi momenti nomina Russica adsint:

- Jiwan (quasi ab Ivano Terribili, imperatore Russiae praeclaro XVI saeculi)

- Nikołaj (i.e. Nicolaus, nomen populare virorum in Russia, Polonice autem Mikołaj, per M initiale scriptum)

- Máłniá (ita et Cassubi et Russi fulgetra minime tonantia, i.e. tacita, nuncupant).

Haec nomina sine dubio ad linguam Russicam, non Polonam, spectant, at Cassubia numquam sub dictione Russorum manebat!

Numquam, praeter duas vel tres vices, cum breviter agmina Russorum in terra Cassubiana bella gerebant.

Prima vice, occasione obsidionis Gedani anno 1734, cum Russi cum sociis suis inter nostrates expulissent Varsovia regem parlamento nobilium Polonorum electum, Stanislaum Leszczyński[2], qui hic, Gedani in portu, ultimum propugnaculum habuit.

Altera vice, anno 1813, cum exercitum Napoleonis, modo Russiam invadentem, agmina Russica in occidentem pellerent.

Tertia vice, anno 1945, Hitlerianis a militibus Sovieticis victis (tunc tamen mythi iam non a populo creabantur; aut fortasse?).

Fieri potest ut tam male se erga cives milites Russi - una aut pluribus harum occasionum – gessissent, ut memoria gentis quasi daemones mali usque nuper tenerentur. Nam etiam abhinc ante quinquaginta vel sexaginta annos aviae Cassubianae solebant nepotibus parvis fabulas narrare de crudelibus Jiwanibus aut Nikołais, nisi de Máłniis de caelo imminentibus pueris puellisque, qui quaeque parentibus minime parerent.

---

[1] De quibus daemonibus mense Novembri anni 2012 hic ter narrabam.

[2] Qui, in fine vitae dux Lotharingiae, magis notus est in orbe terrarum ut inventor crustuli babà cum rhomio (Gallice: babà au rhum).

De erroribus maximis negotiatorum

Modo legi biographiam musici US-Americani Jerry Lee Lewis a quodam scriptore Rick Bragg scriptam. Ubi dicitur Elvim Presley, cum auditus primum erat, anno scilicet 1951, in urbe Nashville civitatis Tennesssee, a peritis odei Grand Ole Opry (quod tunc et postea maximi momenti programma radiophonicum erat musicae popularis), ab istis peritis monitum esse, ne porro canere conaretur ac melius in pristinam sui professionem, id est autoplaustri gubernatoris, reveniret.

Similem casum erroris – id est rem maximi valoris a priori spernendi – ipse novi. Amicus enim meus Adam fuit negotiator (=businessman, melius nomen Latinum ignoro) necnon unus trium conditorum praesesque domus editoriae maximi in Polonia momenti, nomine WAB. Cui anno, ni fallor, 1999 quaedam domus editoria Britannica litteras misit, rogans, utrum vellent WAB-iani iura a se emere ad imprimandum (in Polonia scilicet, Polonice) seriem librorum parum notae scriptricis Anglicae. Adam legit nonnullas huius auctricis paginas ac decrevit validitatem librorum eius flocci quidem non esse; iura imprimandi ita non emerunt. Nomen scriptoris-feminae erat J.K. Rowling ac series ad emendum praebita inscibatur "Harry Potter". Quae iura alia officina editoria Polona emit – nomine Media Rodzina, quae, licet non oeconomice optima – mea quidem sententia – saepe consilia ii capiant – propter hanc solam emptionem usque hodie in luxuria maxima vivit.

Ceterum satis magnam pecuniam sibi nihilominus Adam noster collocavit, cuius ope nunc, cum homo 51 annorum iam quasi rude donatus est, nihil agere debet at tempus terit praesertim navi velifera in maribus meridionalibus navigando (ter me inter nautas habuit).

Verisimile est, ut ego eadem consilia de J.K. Rowling imprimando caperem, nam viginti circiter paginis libri cuiusdam Potterianae a me – instante amica - lectis, puto hanc fabulam homini sapienti lectu non dignam esse at multo malo fabulas Grimmianas. Sed de gustibus...

De duobus certaminibus Europaeorum

Modo in situ interretiali, quem Nemo Oudeis – Americanus Floridensis – curat, legi eius iocosam aestimationem certaminis Eurovisionis:

http://nemo-nusquam.blogspot.com/2015/03/de-elegantia-europa-novissima.html

Iocosam atque aculeatam, nam cum dicit "Singulis annis Americani summo studio exspectant summum certamen elegantiarum, quod Eurovisio dicitur: nam inde discimus quid sit elegans, quid urbanum, quid in pretio habendum", non possum credere eum serio istud festum plebei gustus putare aliquid cum elegantia commercii habere..

Utcumque res sese habent, iucunde est mihi, Europaeo novo – nam usque 1989 annum non in Europa, sed in continente, cui nomen Sovietia, vitam, una cum aliis Polonis, Bulgaris, Bohemis etc., degebam – noscere quomodo res Europaeas videant non-Europaei, imprimis US-Americani, qui bis (1918, 1945) Europam servaverunt cum nos in rebus nostris nimis intricatis haereremus.

Cum legerem symbolam Neminis, in mentem mihi venit memoria amicae ac fututricis meae Americanae, nomine Melissa, quacum una habitabamus Moscoviae annos 1995-96. Tunc, memini, certamen Europae pedifolii agebatur – res, quae mihi tanti plus minusve momenti est ut ipsa Eurovisio, sed cum Melissam introducere volui in sacram Europaeis disciplinam pedifolii, decrevi me una cum ea nonnulla certamina in televisione spectaturum.

Iam omnino non memini, ubi gentium certamen haberetur, neque quis victorem evaserit (Germani?), sed duas observationes Melissae, quae antea nihil fere de pedifolle Europaeo (Anglice soccer) sciverat bene memoria teneo. Quae sunt:

1) certamina haec similia ei videbantur pugnis mediaevalibus equitum, cum hymnis in intio cantatis etc. (haec opinio auri meae novo-Europaeae certe placebat)

2) in America talia certamina nullo modo civibus placitum iri.

- Cur? – rogavi aliquantulum stupefactus.

- Nam id fieri apus nos non posse, ut spectatores per sesquihoram certamen spectent at res sine ullo effectu finiatur.  

Recte dixit! Saepe enim fit ut certaminis pedifolii effectum esse 0:0, aut 1:1, aut 2:2 (pessimum esse certe primum horum, nam neque victor evadat, neque ullus singulus ictus portam intret.

In disciplinis follicis Americanorum id numquam fit. In pedifolio Americano (Ang. football) effectus certaminum sunt ex. gr. 31:17, 24:20, 26:10, in bascaudarum lusu etiam maiores. 

Quod Melissa chrysostoma commentata est verbis:

Vos, Europaei, ludum initialem amatis, nos ipsam fututionem.

Cui sententiae tamen ipsa, sui actu et habitu, valde contradicebat, nam ambo Amoris stadia ei sine dubio placebant.

Ermanno Pizzotti mortuus est

Post decem ergo fere annos heri denuo redactor "Ephemeridis" factus sum. At, novo munere fungens, symbolam hodie divulgavi, quam numquam scribere vellem:

Die Parasceves mane mortuus est in nosocomio Novocomensi redactor "Ephemeridis" Ermanno Pizzotti, sive Herimannus Novocomensis, natus AD 1956. "Ephemeridi" se adiunxit mox postquam condita erat et abhinc – annos scilicet 2005-2015 – maximam partem laboris diurnariae pro nostris actis perficiebat; de facto moderator "Ephemeridis" erat. Ita ope Herimanni "Varsoviae nata" re vera vixit imprimis in urbe amborum Pliniorum; nunc, die lugubri, Varsoviam revertitur.

Herimannus, quoad ab ipso didici, iam ut adulescens voluit se litteris Latinis dedere, sed timebat hac professione lucrum sibi suique futurae familiae non satis amplum se comparaturum, decrevit ergo arti chimicae studere ac curriculo universitario completo munere chimici fungebatur. Ultimos haud paucos annos munus ei erat apud magistratus Lombardiae, pro quibus puritatem aquae in rivulis lacubusque huius regionis curabat. Semper memoria tenebo diem, cum me in locum sui laboris adduxit et introduxit collegis, quibuscum amicitia vera iungebatur – multoties et tunc et postea ab amicis nostris mutuis, necnon hominibus qui casu tantum ac breviter eum cognoverant, audivi laudem urbanitatis atque amicabilitatis Herimanni.

Memini quoque fabularum eius de sui pueritia necnon historiarum de vita parentium avorumque in regione rustica Alpium, de moribus monticolarum, inter quos erat quoque mos ille incredibilis die Sanctorum Domini (kalendis Novembris) noctu in fenestris aedium panem animis mortuorum ad vescendum relinquere. Tunc nescivi certo me tam cito ipsum amicum inter mortuos habere...

Nimis iuvenis, nimisque vita plenus erat ut moreretur, sed de voluntate Dei non est disputandum. Ante fere duos abhinc annos cancro lymphatico laborare coepit, licet usque fere ultimum diem speraverit se hunc morbum superaturum.

Reliquit post se filium 18 annorum, Andream, qui puer adhortatu patris satis bene sermonem Latinum didicit necnon litteris Graecis studet. Spero, ut nobis uno die scripta sua praebere incipiat. In prole enim et in memoria posteritatis mortui vivimus.

Vale Herimanne, amice carissime!

Homo homini non vero lupus

Paroemias Latinas investigando in duas incidi, quarum significationem originalem inopinater aliam inveni quam hodierna.

Inspiciamus hanc locutionem:

Cave ab homine unius libri.

Nam semper putabam eam commonere contra "fundamentalistas", id est homines unam tantum doctrinam honorantes, aliasque a priori spernentes. Repperi autem primum nobis notum huius proverbii usum esse apud... Thomam Aquinam, hominem ergo maxime christianum, qui, exspectares, Bibliae Sacrae locum speciale inter alios libros ex definitione attribueret (putant quoque sanctum Augustinum simili sensu, licet aliis verbis, sententiam protulisse, sed ubi... non iniveni). Nam sunt christiani, una cum iudaeis musulmanisque "homines libri" (Arabice Ahl al- Kitâb), quamvis unicuique horum alius sit HIC liber, etiam si meminimus christianos in aestimatione quoque habere Vetus Testamentum. Minime exspectarem ergo neque Doctorem Angelicum nec Episcopum Hipponensem tam acriter contra doctinam unius libri reclamare!

Suspicio haec iustissimam fuisse se praebuit. Nam primum id proverbium significabat – ut hic et illic per interrete lego - theologos christianos timuisse tantum homines bene unius doctrinae vel artis educatos (ergo unius rei peritos), minime autem "helluones librorum", qui de omnibus rebus discputare possent, de ulla tamen cum vera sapientia.

Mihi tamen, ut aperte dicam, magis helluones librorum (etiam cum paululum insaniant), quam rigidi doctores unius rei periti placent. Sed de gustibus...

Alteram paroemiarum, quae significationem temporis lapsu mutaverint, esse bene omnibus notum Plautianum:

Homo homini lupus.

Nam, "Asinariam" intuens inveni huius locutionis *contextum*, id est plenum in sententia originali usum:

Lupus est homo homini, non homo, quom qualis sit non novit.

Qua dictione sine dubio non lupinam (id est praedatoriam, avaram, fortasse, ut aliam bestiam adducam, accipitrinam) naturam hominis castigat auctor, sed illustrat ea "metum rei ignotae" (quod nescimus, timemus). Postquam scilicet homo ille magis nobis notus factus erit, non lupus, sed homo videbitur.

Iuvat ergo fontes proverbiorum investigare, ut discamus nos iis... non sensu prisco uti. 

Qua parte corporis latrabat Scylla?

Nuper in foro interretiali Gregis Latine Loquentium (GLL) commercium epistularum habuimus, me instigante, de Scylla – monstro isto Graecorum Italorumque, quae hodie dicitur mutatam esse in formam rupis ac ut rupes remanere in litore Brutii (hodiernae Calabriae):

Iam longe enim antea movit me versus Catulli (60, 2), qui est:

Aut Scylla latrans infima inguinum parte...

Agiturne hic de monstro femineo inquine, vulva scilicet, latrante? Si ita, quanta vis imaginationis! Res tamen non tam simplex esse videtur, aliis locis de Scylla narrantibus investigatis.

Vergilianas enim eclogas nuper legens repperi (6, 75 eqs) haec:

Quid loquar aut Scyllam Nisi, quam fama secuta est

candida succinctam latrantibus inguina monstris

Dulichias uexasse rates, et gurgite in alto,

a, timidos nautas canibus lacerasse marinis...

Auxiliis sodalium GLL adiutus didici "in libro Pseudo-Apollodori et Pseudo-Hygini mentionem factam esse canum inguinibus illi monstro coniunctorum et in crateribus Graecis tales imagines pingebantur, quales verbis poetarum Romanorum ostendebantur" (Iohannes, sodalis, ni fallor, Germanus, scripsit).

Thomas Coloniensis citavit explanationem etymologicam ipsius Homeri, qui de Skylla dicebat (Odyssea 12, 85-86):

ἔνθα δ' ἐνὶ Σκύλλη ναίει δεινὸν λελακυῖα.

τῆς ἦ τοι φωνὴ μὲν ὅση σκύλακος νεογιλλῆς

γίνεται

(Ibi habitat Skylla vehementer latrans,

Cui est vox velut catulae [skylax] modo genitae)

Sed, ut scimus hodie, tales etymologias a veteribus factas, quae imprimis ad similitatem sonorum spectarent, omnes fere falsas esse. Fieri ergo potest, ut Skylla nihil primum cum catulis (skylakes) communi habuerit, postea tamen propter falsam etymologiam iis iuncta est. Utcumque res sese habent, picta est in crateribus Graecis cum capitibus canum loco sui inguinis:

quibus capitibus verisimiliter, non vulva latraret. Scribit Thomas: "Scyllae abdomen (quod est idem fere ac 'Scyllae inguina') formatum erat ex sex canibus. Inde ergo latratus".

Accedit, mea saltem sententia, quod canes marini nuncupabantur monstra in mari habitantia, quibus hodie nomen Linnaeanum Selachimorpha (Anglice sharks). Fortasse - rebus ita stantibus – domina horum canum marinorum Scylla fuisset, et hi, non directe illa, lacerare solebant, ipsius iussu, naufragas (canibus lacerasse marinis)?

Remanebit nobis ita Scylla, aliqua saltem e parte, porro aenigma.

Ceterum mixta est apud Vergilium – necon, ut incdicat sodalis Thomas, Propertium – Scylla-monstrum cum alia mythologica Scylla, filia scilicet regis Nisi Megarensis.

Insuper... non puto Scyllam prolem post se reliquisse, tam audace fututore, ut inguen caninum adiret, sine dubio absente. Hac "Freudianica" ratione ducti nonnulli commentatores mythorum putabant eam primum nympham pulcherrimam fuisse, a deo marino Glauco amatam, sed a sibi invidiosa Circe vi magica in monstrum mutatam, ne eam porro Glaucus visitaret.