poniedziałek, 27 marca 2017

Maledicta. Responsum Serbicum

Sunt Serbi poetae quoque in maledictis. Ecce horum fortasse gravissimum:
Jebem ti juhu od Isusovih kostiju! 'Futuo ius coctum ex ossibus Christi!'

niedziela, 26 marca 2017

Nova maledicta impia Hungarica

Ecco amica adportat nova maledicta gentis Hungaricae:
Hol az isten faszában van? Cui loco, pro pene Dei, adest hoc?
Azt a kurva istenit! Pro scorto Dei!
A teremburádat! Futuo Dominum Demiurgum!

De maledictis Serbicis Hispanicisque

Putabam tantum Serbas (Serbos) tam impiis maledictis uti, ut Jebao te Bog!, id est Futuat te Deus! At nunc amica Hispanice loquens mihi annuntiat talia:  Me cago en Dios (Caco di Deum), Me cago en la Virgen (Caco in [BeatamVirginem [Mariam]) Me cago en la leche que mamaste (Caco in lac, quod bibisti e mammis [matris tuae]). Altera amica, Hungara, adportavit: Az Isten bassza meg! - Futuat id Deus!
Deus ergo futuere ab hominibus variarum gentium putatur. Quod certe Iovis Pater libentissime facere solebat...  

piątek, 24 marca 2017

De philosophia et vita philosophorum

Aliquid confiteri debeo: sicut artem mathematicam, ita quoque dogmata philosophica capere mens mea minime est capax. Sed maxime cupidus sum scire quam multa facta de vita philosophorum. Ita ex. gr. parum doctrinam Kantianam intellego, sed valde gaudeo legens talia (magna e parte videlicet ficticia, sed hoc me non terret) ut narratio de visitatione ab hoc praeclaro incola Regiomontano huius urbis lupanaris. Quo ire Kant, partim ab amicis coactus, se decrevisse dicitur, ut voluptatem corporalem cum muliere copulandi cognosceret. Domum reductus dixisse nuntiatur ad amicos:
- Voluptas relativa, motus autem philosopho indigni.
Nuper fabulas nonnullas legi auctoris Gallici Marcel Schwob, qui, sicut ego, ad talia - i.e. vitae virorum clarorum singula - animam vertebat, non autem ad doctrinam ipsorum. Et monstrat Schwob praeclarum sui (et mei) in hoc faciendo praecursorem: Diogenem Laertium, cuius "Vita et opiniones in philosophia inclutorum" (Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων) talibus singulis scatet (licet, addi debet, dogmata quoque explanentur).

Mercurius adiuvat

Heri novae acroasi adfui Danielis Zarewicz, docentis paenultimo alicuius mensis die Iovis de theatro Graeco. Post acroasin, sermonem inofficialem coram publico faciens, Daniel dixit se... asseclam deorum Graecorum esse.
- Ut exempli gratia - explanabat - nuper difficultatibus pecuniariis laborabam ac subito in media via inveni iacentem ibi chartulam 50 aureorum (valoris plus minusve 15$), bene scivi me pro hoc facto gratiae Mercurio erant dicendae.
Saepissime ita Daniel in contactu manet cum deis intermediariis (inter sc. deos et homines), ut sunt supradictus Mercurius atque Amor cum Venere, Bacchus et Apollo, quorum quisque sui arte adiuvat.
Volui rogare Zarewicz, quem deum Graecum obiurgaret, si non invenisset, sed amisisset in via 50 aureos, sed pro publico bono de consilio hoc destitui.
Ceterum, maiorem copiam adiuvatorum Christiani, puto, habent, id est sanctorum, quorum quisque certum dominium curat. De pecunia ex. gr. suppeditanda - Iuda Thaddaeus aut Expeditus, de securitate peregrinantium - Christophorus, de mendicantibus - Alexius, de bono usu interretis - Isidorus.
Nescio tamen quis sanctus mihi est colendus, nam... nescio, quis daemon me mordeat.

środa, 22 marca 2017

Canis omnino sicut maritus

Heri, primo die veris, cum Johanna, muliere et mente et forma pulcherrima, ambulabamus per mihi parum notam partem urbis, more scholae discipulorum, quibus eodem die (=primo d. veris) mos est scholam, aut saltem partem lectionum, vitare. Quis mos ceterum - Nicolaus Gross nominat hanc actionem 'apoculare (scholam)' - Polonice nuncupatur wagary, quod certe originem habet in Latino verbo vagari. Nam discipuli vagantur per vias urbium, cum debeant scholae manere.
Dum ergo una per vias Varsoviae (i.e. cum cane mea) vagabamur, narrabat mihi Johanna historiam vitae sui, praesertim ultimorum nonnullorum annorum. Ut brevis fiam, post 25 annos matrimonii relicta est a marito, qui iuveniorem sibi novam uxorem invenit. Dificillime ei primum erat solae subito tempus, die post diem, terere, sed solutionem solitudinis mox invenit: canem haud parvum sibi emit, cui sivit secum eodem in lectulo dormire (meae cani id non licet). Et dixit se tunc primum post divortium sensisse in animo melius, nam canis omnino idem in lectulo est ut maritus erat.
- Idem??? - rogavi stupefactus.
- Ita - respondit Johanna. - Stertit, pedit, me de lecto pulsare conatur. Quid? Non futuit me certo, sed maritus quoque iam diu id facere minime solebat.

wtorek, 21 marca 2017

Historia ridiculosa ex bibliotheca publica

Hodie bibliothecam publicam prope domum matris meae - quae domus nunc etiam mea est - intravi post pausam plus minusve quindecim annorum. Gavisus valde sum inspiciens eandem mulierem bibliothecariam, quae tunc munere eo fungebatur.
Memini unius historiae ridiculae, cuius testem fui ante hos "plus minusve quindecim annos", statim postquam bibliothecae publicae Varsovienses computatris instructae erant. Memini tunc viri cuiusdam iam annosi, qui valde stomachatus est, quod loco chartae papyraceae, quam antea possidebat cum titulis omnibus a se perlectis libris, obtinuit a bibliothecaria nostra tantum parvam chartulam plasticeam. Vir ira plenus conclamare coepit: Scandalum!, etc. Per quoddam temporis momentum et ego, et bibliothecaria nescivimus causam irae tam magnae progresso technologico excitatae. Tunc ipse vir senex rem explanavit:
- In veteri charta papyracea omnes titulos librorum, quos perlegeram, habui. Nunc autem non memini quos libros iam legi. Fieri potest ut denuo legam aliquid iam mihi notum!
Obstupuimus ambo: bibliothecaria et ego. Illa tacuit, verba apta colligere nesciens. Tunc ego dixi:
- Domine, si librorum a se perlectorum non meministi, fortasse oportet, ut denuo eos legas...?
Sed haec minime fuerunt verba, quae ille audire cuperet. Coepit mihi in os clamare me nullam senibus debitam reverentiam habere, etc. Deo gratias habeo quod vivus tunc bibliothecam reliqui.